Το Κύμα που Χάθηκε... και το Πλαστικό που Ήρθε

 Μια εικόνα. Δύο εκδοχές. 

Μια αλήθεια που πνίγεται.

Στον γνωστό πίνακα του Hokusai, το “Great Wave off Kanagawa” ζωγραφισμένο το 1831, το κύμα υψώνεται με δύναμη, ποίηση και σεβασμό στη Φύση. Είναι μια στιγμή αιωνιότητας, από αυτές που η Ιαπωνική τέχνη ξέρει να αιχμαλωτίζει — με αρμονία και απόλυτη σύνδεση με το φυσικό περιβάλλον.

Αλλά... τι θα γινόταν αν αυτό το κύμα το ξαναζωγραφίζαμε σήμερα;

 

Μία από τις εικόνες που δημιουργήσαμε με την βοήθεια της Τ.Ν., δείχνει το ίδιο κύμα — μόνο που τώρα, δεν είναι φτιαγμένο από νερό, αλλά από πλαστικά απορρίμματα. Είναι το ίδιο κύμα, αλλά πλέον νεκρό. Μια θάλασσα χωρίς ζωή. Ένα φάντασμα της φύσης, πνιγμένο από τη βιομηχανική απληστία.

Ακολουθεί, μια εναλλακτική εκδοχή:

το ίδιο κύμα, όπως θα ήταν, αν δεν είχε απαγορευτεί η κάνναβη.

Πολλοί δεν γνωρίζουν ότι μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, η κάνναβη ήταν μία από τις πιο σημαντικές πρώτες ύλες παγκοσμίως. Από αυτή φτιάχναμε σχοινιά, πανιά, ρούχα, καμβάδες, χαρτί, ακόμη και βιοαποδομήσιμα πλαστικά. Ήταν φθηνή, οικολογική, και σε αρμονία με τον κύκλο της ζωής. (αυτό που σήμερα αποκαλούμε Κυκλική Οικονομία)

Όμως, η απαγόρευσή της — υποκινημένη από οικονομικά συμφέροντα— άνοιξε τον δρόμο σε συνθετικά υλικά και παράγωγα του πετρελαίου. Έτσι, σε λιγότερο από έναν αιώνα, η Γη μας πλημμύρισε με πλαστικό. Και το κύμα… μεταμορφώθηκε από Φύση σε Απόβλητο.

Η ερώτηση είναι απλή:

Αν δεν είχε απαγορευτεί η κάνναβη… πόσο καθαρό θα ήταν το κύμα σήμερα;